شکر خوردم، شکر خوردم، شکرها!         که   زن   داری  شدم  بین  پسرها

عجب   از   ازدواج !  این  آتش   پول          ندانستم  که  دختر می شود غول!

از   آن  اول  که  من  خیری   ندیدم          و     تا     آخر     نتابیدم  ،     بریدم

الا یا عشق ِ  من حالت بُوَد  خوش؟          چرا  کردی  تو  این  مصرع  تراوش؟

مگر  حافظ  نشستی   پای  منقل!          کجا     آسان   نمود   از   روز   اول؟

غلط  کردم !  غلط کردم !  غلط ها!          که درگیرم به مشکل این وسط ها

سحر   تا   شام،  با  کاری   گلاویز          که   بر   خانم   طلا    گردن   بیاویز!

و     درگیرت    کند    با     باجناغی          که   دارد   او ،   بخر ویلا   و  باغی

به  دستت  می دهد  یک  کاغذ پُر          بخر   این  را  و  هر دم می زند غُر

 از  آن  خوابِ  خوش ِ   صبحت  بدَرآ          که    نانوایی    نبندد   باز   در   را

 رَوَم   من   در  صفِ  نانوایی ِ   مان          بخوابد  او!  بسوزم  من به هر آن^۱

 نه   من   جرأت   ندارم   که  بگویم          برو   تو   نان   بخر   خوابی  بجویم

 به    یادِ    خانه  ی    مادر    فتادم          غلط  کردم  که  از  دستش  بدادم

 شکر خوردم، شکر خوردم، شکر را          که    زن    داری   بدر  آرد  پدر  را!

نگاهم در نگاهت چشم در چشم          مثال  گرمی  اندر  کیش  یا  قشم

به  چشمانت  همی   خیره بمانم          ندانم    در  کجا،   در    چه    زمانم

تو  دلبر  می شوی   گاه و گداری          مرا    غرق    تماشا    می گذاری

همه    دنیا    به    لبخندت    نیرزد          اگر   چشمت    نباشد   دل   نلرزد

بر  آن  لب همچو  من لبخند داری          در آغوشت مرا چون می فشاری

دلا  طعم   عسل  را می چشانی          به من  دست نوازش می کشانی

شده    قلبم    همی   ویرانۀ    تو          بدین سان   گشته  ام   دیوانۀ   تو

کُشَد       تیر      نگاه      آرشینَت           و  دیگر  بوسه های آتشینَت .  .  .

بــی خــبـر از یـار مـن رفـتـن و تـنـهـا شـدن       هست برامان چه سخت عاشق شیدا شدن

کاش که می شد نرفت کاش رها می شدم        یــا کـه مـجـهـز بـه آن صـبــر بــلا مـی شـدم

لــیــک کـه بـایــد روم وقـت جـدایـی رسـیــد       غـــم مخـوری یـار مـن بــاش دلـی پــر امــیـد

بــاز ســوار قــطــار پــنــجــره وا مـی کــنــم       کــنــار ریــلــی هـــنــوز بــاز دعـا مـی کــنــم

سـوت قـطـارم کـشـیـد نـعــره دوری چـُنـان.       دسـت تـکـان مـی دهـی بـا لـب خـنـده کنان

پـاسـخ لـبـخـنـد تـو اشـک چـکـان مـی دهم       تـا کـه به مـقصد رسم دست تکان می دهم

ايــن از ســقـوط آخـرم از ارتـفــاع چَـشـم تـو     دیــدی وجــودِ مـــن شــده بــاروتِ تـیـرِ خـشـم تـو؟

زیــادیـم تــوی دلــت از تــو دلـت مـنـهـا شـدم     دیـدی چـقـد راحــت شــدی حـالا کـه مـن تـنها شدم

فکر خودت باش و برو، دست خدا دادم تو رو     ممنون از اون باشی،کسی،که برده از یادم تو رو

اونــی کــه دنـــیـــا دیــده و تـا آخـرِ راه و بـلـد     تـــو راهِ نـــهــرِ زنــدگـی مـی دونـه دریـاهـا و سـد

تـو آخـریـن پـلـۀ مـاهی، میشه با تو جای ماه     ســیــاهــیـا رو لـو بـدی، بـی دلـهـره، بـی اشـتـبـاه

حـیـفـه سـیـاهـیـای مـن رنـگـش کنن دنیای تو     ســیـــاهــیــا رو مـن زدم تـو زنـدگـیـتـم جـای تـو!

بـعدِ من این رنگی نمون حقّ تو روشن بودنه     فــکــر یــه یــارِ تـــازه کن تـنـهـا شـدن حـقّ مـنـه

    تو  هم  شدی،  منم شدم دچار تو

            غزل   سُرا   بَدَل  شدی  برای  من

                قدم،  قدم،  غزل  شدی  برای  من

                    با  یه  غزل  به  دل زدم دست رَدی

                        تو   خط   زدی  حرف  دلامونو  زدی

                            تو  گپ  زدی و گم شدم توی صدات

                                گلم  بدون  که من شدم غرق هوات

                                    خسته شدی، از نفس افتاده شدی

                                        تک   گل   من،  یاور  سجّاده  شدی

                                            ترانه    شد   تمامِ   گریه   های   تو

                                                بهانه   شد    تمامِ   گریه   های   تو

                                                    بهانه  ی   گل   زدنم   به  موی   تو

                                                        بهانه ی  خنده ی  من  به  روی  تو

                                                            قدم، قدم، گریَه تو خورد خنده هات

                                                                قدم،  قدم،  دلم  رو  برد خنده هات

                                                  که    افتادش    به    کارِ   یار    سوزی!

                                                  دلِ   تو   کم   کم   آتیشی   به  پا   کرد

                                                  که هرچی عشق و احساسه جدا کرد

                                                  دلم   تو   کوچه   های   عشق ِ  تو  بود

                                                  که  برگشتش  از  اون خاکسترش  زود

                                                  تو    بازی    کرده   بودی   با    دل    من

                                                  وگرنه    "دور ِ    دوری"   تا     دل     من ("dure duri")

                                                  دلِ   پاک   و    زلالم،     چشمه  و   رود

                                                  عروسک    کوکی ِ    دستای    تو    بود

                                                  برای   تو    دل  من   خار  و   خس   بود

                                                  و   یک    بازیچه  ی    تازه    نفس    بود